Stijn van der Riet en Majka van Doorn werken allebei als innovatieadviseur bij TwynstraGudde. Maar naast hun werk voor grote opdrachtgevers, zijn ze ook actief bezig met iets wat veel dichter bij huis ligt: impact maken in Amersfoort. We spraken met hen over waarom dat lokale zo belangrijk voor hen is — en wat dat in de praktijk betekent.
Naast hun werk voor grote opdrachtgevers zijn Stijn en Majka allebei betrokken bij House of Impact — het MVO-programma van TwynstraGudde. Majka is programmamanager, Stijn is projectleider voor ‘De Uitwisseling’, de pijler die draait om pro bono werk in de lokale omgeving.
Majka vertelt: “Ik heb sociologie gestudeerd, vanuit die achtergrond kijk ik naar hoe groepen zich gedragen. Dan is het super interessant om dat ook voor je eigen organisatie te mogen doen. Zeker als het gaat om meer maatschappelijke impact maken met elkaar.”
Want verandering organiseren — ook intern — is makkelijker gezegd dan gedaan. “Iedereen die hier werkt heeft wel een soort maatschappelijke gedrevenheid,” zegt Majka. “Maar het makkelijkste is het om het niet te doen. Je moet er dus voor zorgen dat het net zo makkelijk is om het wél te doen.”
Hoe doe je dat dan? Ze geeft een concreet voorbeeld. “We hadden een grote Excel-lijst met vergaderlocaties waar mensen werken met een afstand tot de arbeidsmarkt. Maar niemand keek erin. Nu hebben we die in Google Maps gezet. Dan zoek je gewoon op ‘Den Haag’ en je ziet meteen welke locaties er zijn. Dat kleine verschil maakt echt uit.”
Lokaal impact maken — waarom eigenlijk?
“Dat is eigenlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend als het klinkt,” zegt Stijn. Toch doet TwynstraGudde dat wel. Stijn: “Het voelt meer dichtbij als je iets kan doen voor de stad waar je kantoor staat. TG zit al heel lang in Amersfoort. Dan is het fijn om ook impact te maken in je eigen omgeving.” Het is ook praktisch. Stijn: “Mensen zijn hier één of twee keer per week op kantoor. Dan is de drempel laag om even langs te gaan bij een stichting. Of om hen hier uit te nodigen om over een adviesvraag te praten. Soms mogen ze ook gewoon gratis gebruik maken van onze vergaderruimtes.”
De Amersfoortse Uitdaging
Als secretaris van de Amersfoortse Uitdaging heeft Stijn een bijzondere plek in dit verhaal. De Amersfoortse Uitdaging verbindt lokale ondernemers die iets maatschappelijks willen doen met stichtingen die om hulp verlegen zitten.
“Het is eigenlijk een brug,” legt Stijn uit. “Aan de ene kant heb je bedrijven die wel maatschappelijk iets willen doen, maar niet weten waar ze moeten beginnen. Aan de andere kant heb je stichtingen die heel concrete vragen hebben maar niet het netwerk of de middelen om die te beantwoorden.”
Een project dat bijblijft
Stijn deed vorig jaar samen met een collega een pro bono project voor het Nationaal Monument Kamp Amersfoort. Hij hielp de stichting met het opstellen van een strategisch jaarplan. “Wat ik belangrijk vind, is dat wij niet ergens een muur gaan schilderen. Dat kan iedereen. Wij hebben specifieke expertise die normaal gesproken naar betalende opdrachtgevers gaat. Dat we die ook kunnen inzetten voor een stichting met minder middelen — dat vind ik mooi.” De vragen die speelden bij het monument waren concreet: hoe krijgen we nieuwe vrijwilligers? Hoe bereiken we een jongere doelgroep? “Ze doen al heel mooi werk via scholen,” vertelt Stijn. “Maar daarna ontstaat een gat — tot mensen als dertigers met hun eigen kinderen weer gaan. Dát gat wilden ze dichten en daar hebben wij over geadviseerd.”
Majka heeft een ander voorbeeld dat haar bijgebleven is. Ze was mentor voor iemand vanuit Refugee Talent Hub — een nieuwkomer die op zoek was naar werk. “We hebben sollicitatietraining gedaan, LinkedIn geoptimaliseerd. En ik heb mijn LinkedIn-netwerk ingeschakeld. Mensen hebben vaak genoeg kennis en competenties, maar niet het netwerk. In Nederland gaat zo veel via via. Die persoon is uiteindelijk bij TG begonnen. In een leer-werktraject.”
De lastige kanten
Dat niet alles gaat vanzelf, daar kunnen Stijn en Majka ook over meepraten. “Veel van onze grote contracten met de overheid hebben een SROI-verplichting,” legt Stijn uit. “Dat betekent dat we moeten aantonen dat we sociale waarde creëren door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt te helpen. Maar die definitie is soms heel smal.”
Stijn: “Dan moet je de afweging maken: doe je het alsnog, ook al telt het niet mee voor je verplichte doelstellingen? Of zeg je nee, omdat je die uren elders nodig hebt. Dat is een dilemma. Je wil niet tegen een gemotiveerde collega zeggen: ‘Goed idee, maar het past niet binnen de contractuele criteria.’ Dat is niet het gesprek dat je wil voeren.”
Ze hopen dit jaar samen met partners als Refugee Talent Hub een eigen visie te ontwikkelen. Niet vanuit vinkjes, maar vanuit wat ze als organisatie écht belangrijk vinden. Majka: “Uiteindelijk moet het gaan over de impact die je wil maken. Niet over wat er administratief wel of niet als SROI telt.”
Als alles mocht
Tot slot de vraag die altijd het meeste zegt over iemand: wat zou je doen als geld en capaciteit geen beperking waren?
Stijn vertelt over zijn directe link met de GGZ. Zijn zusje woont in een zorginstelling voor mensen met een beperking aan de rand van Baarn, midden in het bos. “Het is eigenlijk een prachtige plek,” zegt hij. “Er is een theater, een bioscoop, een band. Heel goed en relativerend om daar te komen.” Maar hij ziet ook wat er knelt. De instelling leunt sterk op tijdelijke krachten — mensen die er maar kort werken. “Juist voor mensen met een beperking is continuïteit zo belangrijk. Ze hebben geen structuur, geen vaste gezichten. Dat merk je echt.”
Het is een doelgroep die buiten de SROI-regeling valt, en dus lastig past binnen de bestaande kaders. “Maar daar zou ik wel iets van betekenis willen doen,” zegt Stijn. “Als alle kaders wegvallen — de gehandicaptenzorg. Als TG daar meer ruimte voor zou hebben, zou ik dat heel mooi vinden. Als je de kracht van zo’n organisatie kunt inzetten om te helpen — een jaarplan te maken, het personeelsverloop aan te pakken — dan maak je echt verschil.”
Majka: “Wat ik persoonlijk heel belangrijk vind, is dat mensen gezien worden.” Haar scriptie ging over de integratie van vluchtelingen in Nederland — een thema dat haar nog steeds bezighoudt. “Ik zou het mooi vinden als TG echt diverser wordt. Het is zonde dat er zoveel talent is dat we nu niet eens in beeld hebben.”
Ze denkt aan de mensen die ze via Refugee Talent Hub ontmoette. “Het lijkt me zo frustrerend als je als nieuwkomer in Nederland komt en hier hotelkamers moet schoonmaken terwijl je in je land van herkomst een goede baan had. Je loopt hier tegen zoveel muren op. Hartstikke slimme, intelligente mensen — en toch lukt het ze niet om ergens aan de bak te komen. Als we als TG écht een inclusieve organisatie zijn, dan laat je dat zien — niet alleen in wat je zegt, maar ook in wie er bij je werkt.”
Stijn van der Riet is innovatieadviseur bij TwynstraGudde en secretaris van de Amersfoortse Uitdaging. Majka van Doorn is Principal Innovatieadviseur en Programmamanager House of Impact bij TwynstraGudde.